Iza sebe ima 17 ubistava i 15 doživotnih kazni zatvora: Životna priča serijskog ubice koja ledi krv u žilama

Priča o Džefriju Dameru jedna je od najpoznatijih i najanaliziranijih u oblasti kriminalistička psihologija. Njegovo ime postalo je sinonim za ekstremnu devijaciju, a brojna istraživanja pokušavaju da odgovore na pitanje kako se razvija ličnost sposobna za serijska ubistva.

 

U ovom tekstu objedinjeni su biografski podaci, forenzički nalazi i psihološka tumačenja iz različitih izvora, uključujući i FBI, kako bi se sagledale okolnosti koje su mogle uticati na njegove postupke.

Rani život

Džefri je rođen 21. maja 1960. godine u Milvokiju, u saveznoj državi Viskonsin. Njegov otac, Lionel Damer, bio je obrazovani hemičar, često posvećen radu, što je stvaralo emocionalnu distancu u porodici. Majka Džojs imala je ozbiljne psihičke i zdravstvene probleme, uz česte epizode anksioznosti i terapiju jakim lekovima tokom trudnoće.

 

Porodična atmosfera bila je nestabilna, sa čestim sukobima. U kasnijim memoarima, Lionel je detinjstvo svog sina opisao kao period postepenog emocionalnog povlačenja.

Još kao dete, Džefri je bio socijalno izolovan i imao poteškoće u sklapanju prijateljstava. Razvio je neobično interesovanje za anatomiju i životinjske ostatke, skupljao je uginule životinje, proučavao kosti i eksperimentisao sa njihovim očuvanjem.

 

Njegov otac je to pokušao da usmeri ka naučnom interesovanju, uvodeći ga u osnove taksidermije, ali je za Džefrija to postalo više od hobija, način da uspostavi osećaj kontrole.

 

Traume i razvoj ličnosti

Jedan od potencijalnih prelomnih trenutaka bila je operacija kile u ranom detinjstvu, nakon koje je, prema nekim navodima, postao povučeniji. Ipak, stručnjaci naglašavaju da su takve tvrdnje samo pretpostavke.

Tokom adolescencije, razvod roditelja dodatno je produbio njegovu izolaciju. Ostajao je sam kod kuće danima, bez nadzora i emocionalne podrške. U tom periodu počinje da konzumira alkohol kao način da ublaži unutrašnju napetost. Umesto da gradi odnose, sve više se povlačio u sopstveni unutrašnji svet.

 

Psihološke karakteristike

Tokom školovanja bio je tih, povučen i socijalno neprilagođen. Postepeno je razvio opsesiju smrću i kontrolom nad neživim objektima. Njegove fantazije su s vremenom postajale sve intenzivnije, uključujući elemente dominacije i kontrole.

Kasnije je priznao da o tim mislima nije mogao da govori, jer ih je smatrao neprihvatljivim, što je dodatno pojačalo osećaj izolacije.

 

Prvi zločin i privid normalnosti

Prvo ubistvo počinio je 1978. godine. Nakon toga usledila je duža pauza, tokom koje je pokušavao da vodi relativno "normalan“ život – radio je, menjao okruženja i čak se pridružio vojsci SAD.

 

Međutim, problemi sa alkoholom, disciplinom i socijalizacijom doveli su do njegovog otpuštanja. Spolja je pokušavao da funkcioniše, ali su unutrašnji problemi ostali prisutni.

Period serijskih ubistava (1987–1991)

Najveći broj zločina počinio je između 1987. i 1991. godine. Žrtve su uglavnom bili mladi muškarci koje je upoznavao na javnim mestima. Prilazio im je nenametljivo, sticao poverenje i pozivao ih u svoj stan.

 

Nakon što bi ih izolovao, preuzimao je potpunu kontrolu nad situacijom, što je bio deo njegovog ponavljajućeg obrasca ponašanja.

 

Hapšenje i suđenje

Godine 1991, jedna osoba uspela je da pobegne i obavesti policiju, što je dovelo do njegovog hapšenja. Pretresom stana pronađeni su brojni dokazi koji su ukazivali na višestruka ubistva.

Tokom istrage, Džefri je priznao zločine. Sud ga je proglasio krivim za 17 ubistava i osudio na 15 doživotnih kazni zatvora bez mogućnosti uslovnog otpusta.

 

Smrt i posledice slučaja

Godine 1994. ubijen je u zatvoru od strane drugog zatvorenika. Njegov slučaj ostavio je snažan trag u američkom pravosudnom sistemu i otvorio pitanja o radu policije, zaštiti ranjivih grupa i proceni opasnih pojedinaca.

 

Psihološki profil prema Džonu Daglasu

Prema analizama koje se vezuju za rad Džon Daglas, Damera karakteriše profil organizovanog, ali emocionalno nestabilnog počinioca. Njegovo ponašanje ukazivalo je na planiranje, kontrolu i prikrivanje tragova, ali i duboku unutrašnju disfunkciju.

 

Ključni motiv nije bio samo nasilje, već potreba za potpunom kontrolom nad drugom osobom. Fantazije su igrale centralnu ulogu i postepeno preuzimale primat nad realnošću.

 

Bonus video:

Maloletni ubica vraćen u bolnicu